Twórcy GTA VI

Wywiad w LOVE opisuje podejście scenarzystów Rockstar do Lucii, relacji dwojga bohaterów i satyrycznego obrazu codziennego życia w Vice City.

Według pełnej relacji RockstarINTEL numer 27 magazynu LOVE trafił do sprzedaży 5 października z okładkowym materiałem o Grand Theft Auto VI. Dzień wcześniej PC Gamer zapowiedział część tego samego wywiadu. Artykuły wymieniają kilku scenarzystów i członków zespołu narracyjnego Rockstar oraz opisują ich podejście do Lucii, Jasona, Raula i dźwięków Vice City. To nowe omówienie wywiadu, a nie nowy zwiastun, ogłoszenie daty premiery ani oficjalny pokaz rozgrywki. Dostępnymi dowodami są dwie kompletne relacje prasowe; samego materiału z magazynu nie otwarto niezależnie.

Jeden z najbardziej osobistych szczegółów dotyczy sposobu pisania Lucii. Według relacji scenarzystka Rockstar Alexa D’Agostino miała powiedzieć, że czerpała z doświadczeń znanych sobie kobiet, w tym swojej matki, która wyemigrowała i dorastała w Newark w stanie New Jersey, niedaleko fikcyjnego Liberty City. To opis inspiracji autorki, a nie nowo ujawniona biografia Lucii. Nie dowodzi, że Lucia urodziła się w Newark, wyemigrowała ani ma taką samą historię rodzinną. To rozróżnienie jest ważne: twórcza inspiracja wyjaśnia podejście autorki do postaci, ale nie staje się przez to faktem z jej kanonu.

Relacje przedstawiają też dwoje protagonistów jako osoby podatne na zranienie i niedoskonałe, a nie wygładzone archetypy. Według przekazu członkowie zespołu Rockstar chcieli, by każde z nich mogło mieć rację lub się mylić oraz uczyć się od drugiego. Czytelnik otrzymuje więc konkretniejszy obraz zamierzonej relacji: para ma mierzyć się z różnicami, a nie tylko obsadzać wymienne role. Nie zdradza to zakończenia, wyborów graczy ani rozwiązania konkretnej misji. Wywiad opisuje zamiar scenopisarski, nie oprowadza po gotowej historii.

O Raulu mówi się z podobnymi zastrzeżeniami. RockstarINTEL podaje, że zespół przedstawił go jako starszego mentora, który wnosi lokalną wiedzę i znajomość przestępczego świata, których Jasonowi i Lucii brakuje po przyjeździe do Vice City. Pomaga to wyjaśnić jego funkcję narracyjną opisaną w wywiadzie. Nie dowodzi, że Raul jest grywalny, kieruje każdym dużym skokiem ani pozostaje stałym towarzyszem. Relacja nie zawiera listy misji ani opisu scena po scenie; nie są one potrzebne, by wyjaśnić wypowiedź scenarzystów.

Najmocniejszy szczegół dotyczący miasta mówi o tym, jak polityka i media mają pojawiać się w zwykłych chwilach. W omówieniu wywiadu podano przykłady: znak wyborczy, automatyczne połączenie kampanijne albo reklama czy polityczny talk-show usłyszany w radiu. To sposoby, w jakie świat może pokazywać swoje wojny kulturowe bez przerywania akcji formalnym objaśnieniem. PC Gamer opisuje podobny nacisk na urywki podsłuchanych rozmów, w tym „zrobotyzowany głos w telefonie kampanii politycznej”. Nie wskazano prawdziwego kandydata, partii, scenariusza ani misji, więc nie należy żadnego z nich dopowiadać.

Satyrę przedstawiono jako celowy kontrast wobec realizmu. RockstarINTEL przypisuje wiceprezesowi ds. narracji Rupertowi Humphriesowi opis Grand Theft Auto VI jako świata „większego niż życie i bardziej groteskowego”. Ta sama relacja przeciwstawia to historycznej rekonstrukcji z Red Dead Redemption 2. Nie wynika z tego, że ujawniono każdy żart czy temat; istotne jest, że zespół przedstawia wyostrzoną satyrę jako część budowania scenerii. PC Gamer również opisuje satyrę gry jako bardziej dosadną i podkręconą niż neutralne naśladowanie współczesnego życia.

Wywiad opisuje też decyzje produkcyjne stojące za tą warstwą świata. Według RockstarINTEL studio utworzyło w Los Angeles zespół poświęcony dialogom przechodniów i korzystało z pracy autorów reklam oraz komedii w Los Angeles, Nowym Jorku i Londynie. James Horton, przedstawiony jako dyrektor pisania świata otwartego, mówi o ambicji, by przypadkowe dialogi brzmiały wiarygodnie zarówno wtedy, gdy gracze idą dalej, jak i wtedy, gdy zatrzymują się, by posłuchać. PC Gamer przytacza jego określenie „urywki stu różnych rozmów”. To obraz zamierzonej gęstości, nie dosłowna liczba kwestii, specyfikacja techniczna ani obietnica, że każda rozmowa dynamicznie się zmienia.

Łącznie te szczegóły mocniej dotyczą pisania postaci i narracji środowiskowej niż nowych mechanik. Wyjaśniają podejście do Lucii, powód przedstawienia Jasona i Lucii jako niedoskonałej pary, wkład Raula w ich przyjazd oraz to, jak znaki, telefony, radio i mijane głosy mogą nadawać miastu społeczną energię. To przydatny kontekst dla czytelników oddzielających zamiary narracyjne od twierdzeń o rozgrywce.

Ograniczenia są istotne. Wypowiedzi docierają do czytelników przez PC Gamer i RockstarINTEL, które omawiają materiał LOVE; pełny numer nie był bezpośrednio dostępny w materiałach otwartych podczas tego przejścia. Są to zatem relacje przypisane rozmówcom, a nie fakty niezależnie potwierdzone tutaj komunikatem prasowym Rockstar. Artykuły nie ujawniają pełnej przeszłości Lucii, późniejszych decyzji protagonistów, tożsamości wykonawczyni Lucii, dokładnego brzmienia dialogów otoczenia ani kompletnej listy celów satyry. Nie wykorzystano wyciekłych nagrań, obrazów, fabuły ani mechanik i nie reprodukowano grafiki magazynu.

W przejrzanych materiałach nie ma późniejszej, datowanej wypowiedzi Rockstar. Przydatne kolejne dowody to dostępny wywiad z wymienionymi pracownikami, oficjalna komunikacja Rockstar albo przyszły pokaz ilustrujący te decyzje pisarskie w grze. Do tego czasu ostrożny wniosek pozostaje wąski: prasa informuje, że numer 27 LOVE zawiera nowy wywiad z Rockstar, a dwa serwisy przypisują te zamierzenia twórcze członkom zespołu. Nie zmienia to intencji w potwierdzone szczegóły misji ani pełny opis ukończonej gry.